Stage in Chili

Vanaf 12 maart tot en met 17 juli werk ik aan de universiteit van Concepción in Chili en daarnaast vier ik vakantie!

Jordy @ Airbus

Meer dan 1000 km bussen in een weekendje...

Eindelijk, het lang verwachte weekendje weg naar Mendoza. Aan het begin van de week hadden wij de tickets voor de busreis al gehaald samen met José. Hij beschikt over een kortingskaart, waardoor de busreis nog goedkoper uit viel (10% korting). In totaal waren wij voor een retourtje naar Mendoza 28.000 pesos per man kwijt. Met de huidige koers van de peso (veranderd namelijk met de dag) komt dat neer op zo'n 42 euro.

 

 

 

Na donderdag de laatste dingen te hebben afgerond voor het werk en lekker gegeten te hebben, moesten we rond middernacht bij busterminal Camillio Henriquez zijn voor de bus naar Santiago. Na eerst nog wat passagiers te hebben opgepikt bij de andere busterminal van Concepción reed de bus rechtstreeks naar Santiago (500 km), waarvoor de buschauffeurs (ze mogen niet meer dan vijf uur onafgebroken rijden) ff meer dan zes uur voor nodig hadden. Hoewel je toch steeds weer brak uit de bus komt, begint het wel een beetje te wennen en kan ik al een paar uurtjes slapen (hangt ook wel af van het wegdek, af en toe lijkt het wel gatenkaas). Omdat er geen directe verbinding is tussen Concepción en Santiago, moesten wij overstappen op een andere bus (semi-cama, dus iets relaxter). Deze bus bracht ons in zes uur tijd (en 500 km verder) van Santiago naar Mendoza in Argentinië, wat betekende dat wij dwars door of liever gezegd over de Andes heen moesten. Op drie kilometer hoogte (maar nog steeds tussen de bergen) bereikten wij de Chileense grenspost en een paar kilometer verderop ook de Argentijnse grenspost. Hier kregen wij keurig twee stempels: ééntje van de Chileense autoriteit dat wij netjes het land verlaten hadden en ééntje van de Argentijnse douane voor binnenkomst van dat land. Hoewel de toppen van de bergen op een hoogte van zes kilometer liggen, viel het met de sneeuw wel mee. Hier en daar een beetje, maar zekers nog geen ski-weer.

 

 

 

Om half vier Chileense tijd kwamen wij aan in Mendoza. En dus half vijf Argentijnse tijd, waar we pas later achter gekomen waren. We gingen er namelijk van uit dat er geen tijdsverschil zou zijn. Net zoals in Pucón werden wij ook hier weer opgewacht door mensen die ons kamers aanboden. De één bood voor 20 Argentijnse pesos (delen door vier voor de Euro) een aardig kamer aan midden in het centrum, de ander voor 15 pesos een kamer net buiten het centrum. Gelukkig mocht ik kiezen welke het werd. Na simpel met kop-of-munt bepaald te hebben welke kamer we zouden nemen, werden we met de taxi naar het appartement gebracht, dat net buiten het centrum lag. Het bleek nog midden in de verbouwing te zitten, maar daar hadden wij nauwelijks last van. Na korte uitleg over de gang van zaken in huize Ruca Potu, gingen we eerst nog ff lunchen (hadden we nog niet gedaan na de lange busreis). De rest van de middag werd besteed aan het verkennen van het centrum van Mendoza en het uitzoeken van eventuele mogelijkheden om de zaterdag en zondag mee te vullen.

 

 

 

Het centrum van Mendoza was redelijk groot en in tegenstelling tot Concepción een stuk minder vervuild door al die rondscheurende micros. Ook aan winkels hadden ze in Mendoza een overschot. Misschien wel een paradijs voor shoppende vrouwen, want je kan er zo'n beetje alles krijgen en dat alles is ook nog eens te koop in meerdere winkels. Naast allerlei boetiekjes had je hier ook grote sportzaken. Eén van deze sportzaken leek wel een beetje op de Intersport, maar dan anders. Hier had je onder één en hetzelfde dak verschillende sportafdelingen, waaronder Adidas, Nike, Fila, Puma, etc. Het is dat ik niet zoveel ruimte in mijn rugtas heb, maar anders had ik zeker daar het één en ander gekocht, want in vergelijking met de westerse landen is kleding hier stukken goedkoper. Zelfs de beste voetbalschoenen kon je hier voor nog geen 60-70 Euro halen (moet je eens in Nederland proberen). Ook voetbalshirtjes van WK-landen (zelfs Nederland hing er tussen) waren scherp geprijsd (rond de 40 Euro).

 

 

 

Maar wij kwamen niet alleen voor het winkelen naar Mendoza, we wilden ook graag wat zien van de omgeving. Daarom hadden wij die vrijdagmiddag ook meteen maar ff twee uitstapjes geregeld. Op zaterdag zouden wij aan een wijntour deelnemen en zondags zouden wij een bezoek brengen aan het op 300 km verder gelegen Cañón del Atuel. De wijntour konden wij gewoon niet onderuit komen, omdat de streek rond Mendoza bekent staat om zijn goede wijnen (Malbec bijvoorbeeld). Voor de zondag hadden wij niet zoveel keuze. Alleen een bezoek aan valleien in de buurt van San-Rafael was mogelijk. Met een stevig stuk vlees op de bord en een goede fles wijn op tafel werd de avond afgesloten in een leuk en gezellig restaurantje in de buurt van het centrum. Ook hier keken wij er weer vanop hoe goedkoop het eten was. Gemiddeld waren wij 25 euro kwijt voor een hoofdgerecht plus toetje en een goede fles wijn.

 

 

 

Zaterdags begonnen we de dag wat traag. Na de lange busreis van de dag ervoor kon niemand echt zijn bed uitkomen. Dus tegen een uurtje of half twaalf waren we pas bij het park van Mendoza. Dit park ligt aan de rand van de stad en wordt door de argentijnen vooral gebruikt voor te sporten of te relaxen. Zo vind je er een roeibaan, voetbalstadion, tennisvelden, wielerbaan etc. Omdat het park zo groot is, kwamen wij ook niet verder dan halverwege. Wij moesten namelijk om twee uur weer terug zijn voor de wijntour. Ff na twee uur werden we opgehaald met een busje, waarin meerdere toeristen zaten (vooral argentijnen woonachtig in Buenos Aires). Deze bracht ons als eerste naar een bodega (wijngaarden met eigen bedrijf) een paar kilometer buiten de stad. Hier kregen wij een rondleiding over het bedrijf en mochten we aan het einde van de rondleiding ook nog ff onze dorst lessen met hun wijn. Nu ben ik absoluut geen wijnkenner, maar volgens mij waren ze prima te drinken. Vooral als je ook nog eens naar de prijs zou kijken, dan kon je er geen kwaad woord over zeggen (rond de 2 à 3 euro per fles). De tweede bodega was kleiner en hier werd dan ook nog alles met de hand gedaan. Na weer een korte uitleg en een wijnproeverij, moesten we gauw weer verder voor de laatste twee bedrijfsbezoeken. Dit waren geen bodega's maar een olijverij (J), daar waar ze olijven verwerken tot olijfolie, en een likeurstokerij met chocolade-afdeling. Ook hier konden wij weer het een en ander proberen en kregen wij uitleg over het bedrijf.

 

 

 

De volgende dag vertrokken wij rond half acht met een busje naar het zuidelijker gelegen Cañón del Atuel. Hier kan je naast een rustgevend boottochtje over het kunstmatig aangelegde meer ook raften over de snelstromende rivieren. Helaas bleek bij aankomst niet mogelijk te zijn om te raften. De waterstand in de rivier was hiervoor te laag. Dus konden wij niks anders doen dan mee te gaan met de catamaran over het meer. Misschien wat minder spectaculair, maar het uitzicht over het meer en het varen langs de bergkloven compenseerden dit ruimschoots. Hoewel het een tering eind rijden was (je moet er wat voor over hebben), was het zeer de moeite waard. Zeker een aanrader voor mensen die Argentinië nog eens willen bezoeken.

 

 

 

Maandags was de dag van de terugreis. Tegen 10 uur vertrokken wij met de bus richting Santiago om vervolgens (zo was de planning) met een korte tussenstop door te gaan naar Concepción. Hier zouden wij dan tegen 12 uur 's nachts aankomen. Helaas bleken de weergoden wat anders van plan. Want toen wij bij de Chileens-Argentijnse grens waren aangekomen (dit is midden in de Andes en op drie kilometer hoogte) begon het enigszins te sneeuwen. Wij waren toen nog niet aan de andere zijde van de berg, dus wisten wij ook niet dat het daar inmiddels veel harder was gaan sneeuwen. Bij de douane was er nog niet zoveel aan de hand, maar eenmaal in de bus kregen wij te horen dat de weg zou worden afgesloten in verband met hevige sneeuwval (uiteindelijk denk ik dat er die dag tegen een halve meter sneeuw is gevallen). De aussie's in de bus begonnen hem al een beetje te knijpen, omdat zij die avond nog hun vlucht moesten halen naar Australië. Vooral toen de buschauffeur kwam zeggen dat het misschien wel enige uren dan wel dagen zo kunnen duren, voordat wij weer verder konden. Uiteindelijk bleek het mee te vallen en mochten we met een vertraging van drie uur toch beginnen aan de afdaling. We waren nog geen paar honderd meter verderop toen de bus bij overmaat van ramp ook nog eens pech kreeg. Gelukkig waren er bussen van andere maatschappijen in de buurt en mochten wij overstappen in die bussen. Met sneeuwkettingen om de wielen en stapvoets rijdend daalden wij langzaam. Onderweg was het vooral genieten van het ongewone uitzicht. Vooral het zicht naar beneden was indrukwekkend (de afdaling bestond namelijk uit 29 haarspeldbochten en om dat zo tegen een ingesneeuwde berg te zien liggen is fantastisch). Uiteindelijk kwamen wij vier uur later dan gepland aan in Santiago. Hoewel de tickets naar Concepción al gekocht waren, waren ze bij Tur-Bus zo vriendelijk om ze om te zetten naar een later tijdstip. Al met al waren we pas tegen half vijf in Concepción. Moe van een druk weekendje, maar nooit te moe om 's morgens gewoon weer om half negen bij het ontbijt te zijn. Dinsdags was dan ook een zwaar dagje, maar door 's avonds weer wat slaap in te halen was de rest van de werkweek nog wel door te komen.

Uitgaan in en rond Concepción

De afgelopen drie weken zijn wij in de buurt van Concepción gebleven. Voornamelijk vanwege het mindere weer (uitgezonderd van de zaterdag, want dan schijnen wij altijd mooi weer te hebben). Toch hebben wij niet stil gezeten, want dat is nu eenmaal zonde van de tijd. Deze weekenden hebben we vooral gebruikt om aardig wat cafétjes en discotheken in de buurt te verkennen. Wat meteen opvalt zijn vooral de verschillen met het Nederlandse uitgaan.

Daarnaast hebben we vaak buiten de deur gegeten. Omdat arbeid relatief goedkoop is in Chili, is het uiteten ook redelijk te betalen. Voor een goede maaltijd met een drankje betaal je zo rond de 9 à 10 euro. En dan bedoel ik ook echt een stevig maal.

Maar eerst ff wat over het uitgaan. Zo zijn wij al redelijk vaak in de uitgaansbuurt van Concepción geweest: Barrio Estácion. Dit bevindt zich vlak naast het treinstation (vandaar de naam). Naast vele cafétjes met live-muziek zijn er ook een aantal discotheekjes. Meestal beginnen wij in één van de vele cafétjes om later op de avond (of begin van de nacht) naar een discotheek te gaan. Eén van deze barretjes is Kunstmann (hoeveel Duitse namen/spullen wij hier tegenkomen is echt ongelooflijk). Hier beginnen wij meestal met een paar pitchers luisterend naar live-muziek. Het verschil met Nederland echter is dat hier vooral aan tafeltjes gezeten wordt. Dus weinig beweging van de mensen (er is ook helemaal geen plaats daarvoor) en er gebeurt eigenlijk ook niks. Om toch wat aan beweging te kunnen doen, gaan we zo rond een uur of één naar een discotheek. Er zijn er verscheidene, waaronder Subido en Bar Negro. De muziek dat er wordt gedraaid is voornamelijk Spaanstalige reggeaton. In het begin was het vooral wennen, maar nu begin ik het toch wel leuk te vinden. Ook omdat er veel meer gedanst wordt (en de meiden hier kunnen fantastisch dansen (kijk nog steeds mijn ogen uit J)). Opvallend is ook dat er hier veel meer meiden dan jongens zijn (lichte overschot dus ;) ), waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Het bier is daarentegen wat aan de dure kant, maar voor Nederlandse begrippen toch nog goedkoop. Een flesje kost hier omgerekend 2.5 euro, terwijl je in de barretjes een liter bier kan krijgen voor nog geen 1.70 euro. Ook sterkere drank kan vergeleken worden met de Nederlandse prijzen (4 à 5 euro). Maar toch kennen ze niet de sterkere drank zoals wij die in Nederland hebben (bijvoorbeeld Malibu, Safari, Red Wodka, etc). Gelukkig hebben ze hier dan weer andere varianten. Eén van deze is Pisco Sour. Een erg lekker drankje, maar zoals vaker met sterkere drank: je moet drinken met mate(n). De sluitingstijd is ook wat aan de ruimere kant. Het licht gaat hier om een uurtje of vijf weer aan. Dus om met licht thuis te komen is hier geen probleem. Gewoon volhouden tot het eind, en dan nog ff afpilsen bij één van de afterparty's.

Een andere discotheek is Knock-Out gelegen op een paar honderd meter van het uitgaansgebied. Een grotere (twee verdiepingen) discotheek, met verschillende ruimtes: een dansvloer (logisch), lounge ruimtes en barretjes. Hier waren wij afgelopen weekend op aanraden van een paar Chilenen. De entree was wat duurder (5000 pesos), maar zoals bij alle tenten geldt krijg je er wel een drankje voor terug. Helaas was het enige bier dat ze hier hadden Corona, dus veel werd er niet gedronken. De muziek was wat Europeser (helaas geen DJ Tiësto (die is hier toch niet zo bekend)), maar het Spaanstalige overheerst hier toch nog wel. Na ons flink uitgeleefd te hebben, werden we om een uurtje of vijf naar buiten geveegd. Samenvattend: een schitterende tent, en zeker de moeite waard om nog eens te bezoeken (maar gezien de tijd die nog resteert, zal het nog lastig worden).

Zoals ik al eerder vertelde, restaurantjes zijn hier relatief goedkoop. Daarom eten wij ook redelijk vaak buiten de deur. Niet alleen in Chileense restaurantjes, maar ook gewoon bij de Chinees en Italiaan. Maar de topper is toch wel de Peruaan. Een gezellig restaurantje aan Barros Arana (de winkelstraat van Concepción), waar je verschrikkelijk lekker kunt eten voor weinig geld. Het maakt niet echt uit waar je komt, meestal ben je tussen de 5000 en 6000 pesos kwijt voor een maaltijd.            

Daarnaast staat het eten op de zondag in het teken van de kip. Na eerst bijgekomen te zijn van het uitgaan (tegen de middag komt er enig teken van leven in de brouwerij), wordt er vrij standaard veel eieren gebakken. Bovendien staat er 's avonds altijd kip van Los Pollos op het menu. Vooral erg makkelijk, omdat wij zondags weinig actief zijn en dan geen zin hebben om te koken (laat staan afwassen en afdrogen).

Met het oog op het WK hebben wij de eerste oranje shirts al gekocht. In de lokale V&D (Paris) vonden wij shirtjes met letterlijk 'Nederland' op de voorkant. Geen Chileen die weet wat het betekent (Spaans voor Nederland is Holanda of Paises Bajos), maar voor ons des te meer van betekenis. Ze waren ook nog eens in de aanbieding, dus geen twijfel om ze wel of niet aan te schaffen. Ook hadden ze nog shirts met Cruyff (als je aan de Chileen iets over het Nederlandse elftal vraagt, antwoorden ze vrij standaard met 'Naranja Mechanica', ofwel het team van de jaren zeventig) op de achterkant en trainingspakken van Nederland. Het frappante echter was dat de trainingspakken oranje met zwart waren en achterop stond de afkorting van Holanda, maar de vlag was van Rusland (rood-blauw-wit). Een kleine blunder van het productieteam ;). Ook hebben we oranjepruiken zien liggen, maar nog niet gekocht. Komt nog wel, als het WK echt begonnen is. Het enige nadeel is echter dat wij niet weten of wij ergens de wedstrijden van Nederland live kunnen zien. In ieder geval de oefenwedstrijden van Nederland krijgen wij niet mee. Zo hadden wij zaterdags in plaats van Nederland-Kameroen Spanje-Rusland (0-0) en Frankrijk-Mexico (1-0) op de tv. Vooral de eerste wedstrijd was een drama om te zien. De tweede viel wel mee, maar ik had toch liever Nederland zien spelen. Daarnaast vallen de tijdstippen van de wedstrijden ook niet echt gunstig. Omdat het tijdsverschil met Nederland zes uur is, zijn de eerste wedstrijden hier rond 9 uur op tv. Dit zou geen probleem zijn, wanneer wij vrij hadden. Maar met de laatste maand in aantocht, moet er toch nog wat gewerkt worden en kan ik moeilijk voor alle wedstrijden vrij krijgen. Hopelijk is er dan ook ergens een uitzending met samenvattingen van de op die dag gespeelde wedstrijden op tv, zodat ik toch nog wat van de hoogtepunten van het WK mee krijg.

Nu eerst weer vier dagen werken en dan met de bus naar Argentinië voor een lang weekendje Mendoza. Deze plaats ligt ter hoogte van Santiago, maar aan de andere kant van de Andes. Het weer schijnt er fantastisch te zijn en er is genoeg te doen. Dus het zal wel weer figuurlijk 'een rolletje vol schieten' worden. Later meer.

Chao.

Druk, druk, druk...

Het is alweer ff geleden dat ik mijn weblog van een update voorzien heb. Dus dacht ik bij mezelf: laat ik dat maar ff op Hemelvaartsdag doen, want dan heeft de Nederlander toch vrij. Dat dacht ik ook in eerste instantie, maar helaas de Chileen werkt gewoon op Hemelvaartsdag en wij dus ook. Gelukkig is dat niet erg, want ik kom op dit moment om in het werk. Ik ben namelijk nog steeds bezig met het lesgeven (één à anderhalf uur per week) en op dit moment ook bezig met het bouwen van een FEM model (voor de leken: een model van de ontwerp in één of andere computerprogramma (I-DEAS) om de spanningen en verplaatsingen in de constructie te kunnen doorrekenen. Hoewel ik nu redelijk op de hoogte ben van dat programma, blijft het mij toch steeds elke keer weer verrassen met waarschuwingen en foutmeldingen. Dus tegen de tijd dat ik die werkend heb zal het wel begin juni zijn en moet ik eigenlijk starten met het bouwen van de mallen en het uiteindelijke product: de vleugel.

In de afgelopen twee weekenden zijn wij niet echt erop uitgetrokken. Het eerste weekend zijn we nog wel in een plaatsje verderop (Hualqui) wezen stappen met een paar meiden. We dachten dat het om de hoek lag, maar het zuipokaal bleek bijna een half uur verderop te liggen. Wel een gezellige avond gehad, maar of het nou zo bijzonder was, nou nee. Afgelopen weekend hadden we wederom een feestje. Dit keer was het een verjaardag van één van de meiden. Ze had ergens buiten Concepción een zaaltje/huisje gehuurd inclusief muziek etc., want er zouden ongeveer 50 man komen. Was wederom erg gezellig. Vooral omdat wij ook een CD'tje met Hollandse muziek mee hadden genomen. De echte meezingers zoals Pater Moeskroen en de Sjonnies.

Maar de afgelopen twee weken stonden vooral in het teken van het werken, want ook dat moet gebeuren. Nu is dat op dit moment niet erg, want het weer is nu echt aan het veranderen. Zo hebben we nu nog maar weinig zon en is het meestal bewolkt. Daarnaast regent het nu ook veel vaker. Sinds gisteravond regent het eigenlijk al continue en mocht ik de weerberichten geloven, dan hebben we pas op maandag weer zon. Dus de paraplu komt hier wel goed van pas.

Ook voor dit weekend hebben we ff geen plannen. Tenminste op dit moment nog niet. Misschien dat we morgen nog een ideetje krijgen, maar gezien de weersvoorspellingen is het beter om maar bij de figuurlijke open haard te gaan zitten. Volgend weekend daarentegen staat een bezoek aan Argentinië gepland. Het zal dan een lange busrit worden (zo'n 10 uur), want we willen Mendoza bezoeken. Niet alleen uit toeristisch oogpunt willen we een bezoek brengen aan Argentinië, maar ook zijn wij daar toe verplicht, omdat onze toeristenvisum afloopt. En om dit te voorkomen kan je twee dingen doen: of laten verlengen (kost je 100 dollar) of een uitstapje naar een ander land maken, zodat als je Chili weer binnen komt een nieuwe toeristenvisum voor 90 dagen krijgt. Dus de keuze is vrij duidelijk: de laatste optie.

Maar voor nu wens ik jullie nog een prettige dag. Ik ga weer verder met FEM.

Chao.

Deel 2: Weekendje Pucón

Vrijdagochtend negen uur stonden wij bij de busterminal Camillio Henriquez klaar om met een touringcar van BioBio naar Temuco te vertrekken voor een lang weekendje Pucón. Stipt op tijd vertrok de bus richting de volgende terminal in Concepción. Omdat er geen directe verbinding is, waren wij genoodzaakt om in Temuco een overstap te maken. Maar gelukkig wisten wij al dat er elke 10 minuten een bus vanuit Temuco richting Pucón rijdt, dus daar maakten wij ons geen zorgen over. De busreis naar Temuco duurde bijna vijf uur. Maar met twee films aan boord, waarvan een helaas nagesynchroniseerd, was het wel te doen.

In Temuco moesten wij van busterminal verwisselen, omdat BioBio niet naar Pucón rijdt. Gelukkig lag deze zowat om de hoek (als je de kaart goed vast houdt, ben je er ook zo). Deze touroperater (JAC) was beduidend minder rijk gezien de bussen waarmee gereden werd. Toch werden wij keurig naar Pucón gereden, wat ook nog eens een stuk van twee uur rijden is. Bij de busterminal van JAC in Pucón werden wij opgewacht door Claudio (kwamen wij pas later achter, dat ie zo heette). Hij wist ons te vertellen dat hij kamers verhuurden aan 'backpackers' en dat hij verschillende excursies organiseerden. Omdat wij geen flauw idee hadden waar wij moesten verblijven, besloten wij maar met hem mee te gaan. Het mooie was, dat zijn huis eigenlijk pal naast de busterminal staat. Dus binnen een minuut waren wij ook binnen.

Na een korte rondleiding door het huis, gaf hij uitleg over de mogelijke uitstapjes die zijn bedrijfje organiseert. Onder andere een vulkaanbeklimming, een bezoek aan een nationaal park, en badderen in de thermen behoorden tot de opties. Wij besloten in ieder geval de volgende dag mee te gaan met de vulkaanbeklimming. Dit betekende echter dat wij om vijf uur 's morgens moesten op staan, zodat wij als eerste boven op de top zouden staan zonder al die andere toeristen, die pas een paar uur later aan de beklimming zouden beginnen. Hoewel het redelijk prijzig was (35.000 pesos), is het toch een ervaring die je eigenlijk niet zou willen missen. Dus toch maar doen.

's Avonds hadden wij met Roel zijn ouders (zij waren ook een paar dagen in Pucón) afgesproken om in een plaatselijk eettentje wat te gaan eten. Ook hier werd je bijna verblind door al het kunstlicht van de TL-buizen en spaarlampen. Daarnaast waren wij ook de enige in het restaurant. Iets dat vaker voorgekomen is in Chili en waar wij nog steeds twijfel over hebben of zo'n restaurant nog wel financieel gezond is. Daarentegen was het eten weer voortreffelijk. Een goed stuk vlees met een biertje erbij gaat altijd wel naar binnen.

Om vijf uur opstaan 's morgens is wel een beetje vroeg voor de gemiddelde student. Maar met een beetje rustig wakker worden ging het allemaal prima. Om half zes vertrokken wij met een busje richting de vulkaan. Het was ongeveer 10 kilometer rijden, maar doordat er geklommen moest worden nam dit toch nog wel even wat tijd in beslag. We begonnen de klim op een hoogte van 1700 meter. Met een lampje op de kop en een volle rugzak op de rug (verrassend hè, een rugzak op je rug ;) ) begonnen we aan de eerste meters klimmen. De groep bestond uit twee gidsen (voor eentje bleek het die dag de 100e klim te zijn, terwijl de ander al meer dan 15 jaar toeristen naar boven leidde) en zes internationale 'toeristen' (twee Australiërs, een Israëlier, en natuurlijk drie Hollanders). De eerste meters vielen erg tegen. Mijn benen moesten blijkbaar nog een beetje warm worden. Maar na een half uurtje lopen en een iets langzamer tempo, ging het allemaal een stuk beter. Toen het licht begon te worden, hadden wij eindelijk de mogelijkheid om wat te ontbijten. Dit duurde slechts een tiental minuten, zodat wij al gauw weer aan het klimmen waren. Na twee uur bereikte wij de eerste sneeuwlaag. Ook al kon je de top toen al redelijk zien en dacht je dat ie redelijk dichtbij was, toch zou het nog zeker 2.5 uur duren, voordat we echt boven waren. Met van die ijzerhaken onder je schoenen, banjerden we door de ijssneeuw. Omdat de berg dermate stijl was, konden wij niks anders doen dan vele extra meters te lopen door al het 'zigzaggen'. Nog voor de ochtend voorbij was, stonden wij op de top. En ik moet zeggen: het uitzicht was fantastisch en het geeft je toch wel een kick na zo'n enorme beklimming (de top lag namelijk op ruim 2800 meter). Toch was er wel enige teleurstelling. Van de grond af leek de vulkaan namelijk behoorlijk te roken (en waar rook is, is vuur, zou je zeggen), maar eenmaal in de krater gekeken te hebben, was er weinig lava te zien. We hebben misschien een klein uurtje op de top gestaan, maar slechts een paar maal lava gezien. Dus dat was wel een beetje jammer (of misschien toch wel gelukkig). Na nog wat foto's van de top geschoten te hebben, begonnen wij weer aan de afdaling. Deze ging een stuk sneller dan de beklimming, want we konden al glijdend (met een bepaald soort schort) over de sneeuw naar beneden. Toen viel het mij ook op waarom wij zo vroeg vertrokken waren, want overal zag je groepjes mensen, die bezig waren met de beklimming. Al met al duurde de afdaling nog geen 2.5 uur en zo waren wij dan ook om een uurtje of half vier weer terug in Pucón, om een afsluitend biertje te drinken op de tocht.

Omdat de twee Australiërs die avond naar de thermen wilden, leek het ons ook een goed plan om daarnaartoe te gaan. Met een busje van Claudio werden wij (met zijn zessen, een Duitser ging ook nog mee) naar de thermen gebracht. En na een pittig dagje lopen zijn de thermen een heerlijke verademing. Met een biertje in de hand was het dan ook heerlijk ontspannen.

De volgende dag stonden wij wederom weer vroeg op. Dit keer om een uurtje of half acht om de bus richting het nationale park 'Huerquehue' (en jullie mogen raden hoe je dat moet uitspreken). Na een tochtje van een klein uurtje stonden wij voor de ingang. Daar kregen we uitleg over de mogelijke 'trials' om binnen een dag te lopen. De bus ging namelijk om half zes 's avonds weer terug naar Pucón. Wij kozen voor het gele rondje, wat een wandeling van ongeveer zeven uur zou betekenen (een kleine 22 kilometer). Onderweg kwamen wij weer verscheidene Kodak-momentjes tegen, waaronder een tweetal watervallen, uitkijkpunten (ook hier werd wederom weer honderden meters geklommen), vele meren, etc. Toch had het park veel weg van het eerste park: veel bomen en nog meer bomen. Toch hielden de beentjes het ook deze dag weer aardig (misschien wel dankzij de thermen). Na terugkomst in Pucón en een bezoek eindigde de dag met een uitzakavondje voor de open haard van het appartement. Tenminste dat dacht ik. Helaas had ik ook nu weer wat verkeerds gegeten en zo stond ik ook deze nacht weer te vaak boven de WC-pot te hangen.

De maandag werd besteed aan de terugreis. Hoewel ik me lichtelijk beter voelde, was de terugreis een hele onderneming. Vooral toen de bus van Temuco naar Concepción ook nog eens pech kreeg, dacht ik dat ik Concepción niet zonder te kotsen zou halen. Maar gelukkig hield ik het tot het appartement redelijk vol. Maar eenmaal binnen, was het ook binnen een paar minuten gedaan.

De rest van de week heb ik een beetje uitgeziekt en daarnaast nog wat gewerkt. Gelukkig blijven we dit weekend gewoon thuis (de tweede keer sinds ons eerste weekend in Concepción).

Hopelijk zijn jullie nu weer een beetje op de hoogte.

Chao

Deel 1: Koninginnedag in Santiago

Het is alweer ff geleden dat ik een stukje voor mijn weblog heb geschreven. De laatste is alweer van 2 weken terug. Daarom nu maar een uitgebreid stukje (twee delen) van de laatste twee weken, waarin ik onder andere vertel over mijn bezoek aan Santiago voor Koninginnedag en de beklimming van de vulkaan Villarica.

Maar eerst terug naar woensdag 26 april. 's Avonds zijn we een avondje uitgeweest met 2 meiden. Beiden werken (de één voor vast en de andere als studente) in een grote 'shopping mall' net buiten het centrum van Concepción. Ze heten Claudia en Yare en ze zijn 25 en bijna 21 jaar oud en woonachtig in een klein plaatsje net buiten Concepción.            

In deze 'shopping mall' bevindt zich een funcenter, waar je allerlei soorten activiteiten kan doen. Van bowlen tot botsauto's, van schietspellen tot autoracespellen. Hier hadden wij ons dan ook een paar uur aardig vermaakt met onder andere een uurtje bowlen, waarin uiteraard de Nederlanders de Chileensen de baas waren ;) . Na afloop nog wat wezen eten in één van de cafetaria's.

Donderdagavond gingen we met onze twee begeleiders, Frank en José, uiteten in het restaurant 'Parillia.com'. Omdat wij niet betaald krijgen voor onze stage, leek het hun wel leuk om ons dan maar een keertje mee uiteten te nemen. Parillia's zijn een typisch Zuid-Amerikaans gerecht met veel vlees. Het wordt geserveerd in een soort stoofpot, waaruit je dan jouw stukken vlees kan halen (of die stukken vlees die je lekker lijkt, want ingewanden behoorden ook tot de mogelijkheid). Na een paar uur uitgebreid gegeten te hebben, was het tijd om de bus naar Santiago te halen, omdat immers het weekendje Koninginnedag vieren in Chili voor de boeg stond. Ook nu hadden Jasper en ik een nachtrit gepland, zodat een eventuele overnachting uitgespaard bleef. Roel ging dit keer helaas niet mee. Hij had namelijk ook iets leuks om naar uit te kijken, want hij zou met zijn ouders naar Paaseiland gaan voor een paar dagen. Echter door het slechte weer op Paaseiland werd zijn bezoek met enige dagen verlengd. Dit betekende dat hij later terug zou zijn in Concepción, maar bovendien ook dat hij genoodzaakt was een paar dagen in een hotel te leven en af te wachten wanneer het weer mogelijk was om terug te vliegen.

Om een uurtje of half zeven 's morgens kwamen wij aan in Santiago. Na een vermoeiende busreis (slapen lukt nog steeds niet echt in een bus, hoewel je alle ruimte hebt) besloten we meteen naar hetzelfde hostel te gaan waar wij eerder hadden verbleven tijdens ons eerste bezoek aan Santiago. Eerst daar een paar uur slaap ingehaald, om vervolgens met de metro naar de andere kant van de stad te reizen voor een bezoek aan de Nederlandse ambassade. Hoewel de straatnaam aangegeven was, bleek het enigszins lastig om het te vinden. De straat is namelijk een paar kilometer lang, dus als je ergens verkeerd uit de metro stapt zit je ook meteen goed verkeerd. Maar met behulp van een taxichauffeur wisten wij toch nog de ambassade te vinden. Een mooi huis met een enorme grote tuin (inclusief zwembad) was het decor van een bijzonder feestje. Na een rondje door de 'toko' gelopen te hebben, viel het op dat er aardig wat van 'Corps Diplomatic' van andere landen en belangrijke Nederlanders voor Chili rondliepen. Een beetje een 'koude kak' feest, waarbij helaas weinig andere studenten aanwezig waren. Dit was perfect te zien, omdat wij als enige in een spijkerbroek rondliepen. Daarentegen was het eten en drinken perfect geregeld. Naast een Heineken-stand voor het bier, ook een Senseo-stand. Zelfs de bitterballen, verschillende soorten kaas en de haring ontbraken niet.  Er was zelfs een Chileen gehuld in een typisch Hollandse klederdracht inclusief de klompen (wat moet hij een zere voeten gehad hebben aan het einde van het feestje). Tegen het einde van de receptie (dit zou om 3 uur 's middags zijn) ontmoetten wij 2 andere studenten. Zij studeerde aan één van de universiteiten van Santiago en hij was over om een paar maanden vakantie te vieren met zijn vriendin. Met hun wisten wij het feestje enigszins te rekken tot half vijf, totdat ook wij, als één van de laatsten, het veld moesten ruimen. 's Avonds zijn wij naar één van de uitgangswijken gegaan voor een hapje eten en een biertje. De 'Lonely Planet'-gids gaf deze wijk aan als een hippe buurt, maar naast een lekker stuk eten bleek hier weinig te doen. Dus dan maar weer terug naar Barrio Bellavista voor een klein afzakkertje.

De volgende dag zouden we een bezoek brengen aan Valparaiso. Dit is een stad tegen de kust aan en is voor mensen uit Santiago de stad om zomers de vakantie door te brengen. Zoiets als wat Zandvoort voor Amsterdam is. Helaas waren wij iets te laat op gang gekomen en stonden wij pas tegen half twaalf bij de busterminal. Omdat Valparaiso anderhalf uur rijden is en wij ook weer op tijd terug moesten zijn voor het feest van de Nederlandse vereniging in Chili, besloten wij toch maar niet heen te gaan. Als alternatief hebben wij toen een rondje door Santiago gelopen en onder andere één van de vele universiteiten en het park O'Higgins bezocht. Dit park bevindt zich naast de paardenrenbaan en heeft een oppervlakte van een paar vierkante kilometer. 's Avonds werden wij om een uur of acht verwacht bij het restaurant 'Divertimento' voor het feest van de Nederlandse vereniging. Dit was een zuur luxe restaurant gelegen aan de rand van het park Metropolitana. Ook hier was de opkomst groots: zo'n 100 mensen. Gelukkig voor ons, bleek dit feest iets 'losser' te zijn en waren er ook mensen van onze leeftijd. Ook de twee studenten van gister waren weer aanwezig. Het begon met Oranjebitter en veel haring en bitterballen. Dus de Hollandse stemming zat er al snel in. Na ruim een uurtje gezellig drinken, konden wij aan tafel. Vooraf aan het diner werd er een openingswoord gedaan door de voorzitter (geloof ik) van de Nederlandse vereniging. Afsluitend van zijn welkomswoord werd wederom (ook op de ambassade) het volkslied uit volle borst meegezongen. Het verschil echter was dat hier een ander orkest het Wilhelmus speelden, waardoor er nu meer meegezongen werd. Het diner was perfect geregeld en eindigde dan ook in de vroege uurtjes. Voor foto's van dit feest zie: www.nederlandsevereniging.cl.

Zondags 30 april werd besteed aan het uitslapen na twee dagen van feesten en de terugreis naar Concepción. De volgende dag hoefden wij echter niet te werk, omdat 1 mei internationaal bekend staat als 'De Dag van de Arbeid'. Gelukkig in Chili betekent dat een dagje vrij. Zo kon ik eindelijk weer eens wat aan mijn Spaans doen (lig er een beetje mee op achter). 's Avonds hadden wij wederom met Claudia en Yare afgesproken in het centrum van Concepción. Zij stelden voor om naar Lenga te gaan (een dorp vlak aan de kust) om daar 'mariscos' te gaan eten. Mariscos zijn allerlei schelpdieren die leven in de zee. In eerste instantie ging ik voor de zalm. Deze bleek echter niet voorradig. Dus dan toch maar aan de schelpdieren. Hoewel het redelijk te eten was, werd ik er 's nachts wel ziek van. Maar gelukkig bleef het alleen bij deze ene nacht.

Nu ga ik eerst maar weer werken en hopelijk kan ik deel twee van dit verhaal morgen of uiterlijk overmorgen op mijn weblog plaatsen.

Chao.